Jaś i Małgosia

Słynna baśń w interpretacji dwóch równie słynnych autorów: legendy ilustracji i mistrza literatury grozy.

Rodzeństwo porzucone w lesie, okruchy chleba, które miały pomóc odnaleźć drogę do domu, chatka z piernika, straszna czarownica i (uff) szczęśliwe zakończenie – Grimmowską baśń o Jasiu i Małgosi znają chyba wszyscy. Na takie ponadczasowe historie warto co pewien czas spojrzeć świeżym okiem, by na nowo poczuć ich siłę.

W 1997 roku Maurice Sendak, mistrz książki obrazkowej i legenda literatury dziecięcej, przygotował scenografię do XIX-wiecznej opery o Jasiu i Małgosi. Ponad ćwierć wieku później poproszono Stephena Kinga, by napisał tekst do stworzonych przez Sendaka ilustracji. Sendakowa scenografia tworzy sugestywny, pełen głębi świat, w którym King czuje się jak u siebie. W osobistym wstępie do książki przywołuje dwa obrazy: portret czarownicy lecącej na miotle z workiem pełnym porwanych dzieci oraz scenę przemiany chatki z piernika w straszliwą twarz. To one stały się punktem wyjścia jego interpretacji.

King nie łagodzi pierwotnej opowieści, ale też nie przerabia jej na thriller – wydobywa z niej za to sugestywne detale. Efekt jest niezwykle nastrojowy. Nic dziwnego, że w pierwszym tygodniu po premierze książka znalazła się na pierwszym miejscu na liście dziecięcych bestsellerów „New York Timesa”. Z pewnością sprawi też przyjemność wszystkim dorosłym, którzy cenią literaturę z dreszczykiem.